Debut album

“Sonidos de Paisajes” Music of Spain

 This album contains Spanish classical guitar music from 1900’s. The program of the CD consists of composers such as I. Albeniz, F. Tarrega, M. Llobet and M. de Falla.

Sound samples

REVIEWS:

Classical Guitar Magazine 

As you might expect from a guitarist’s album featuring “Music of Spain,” this superb Turkish player has included pieces by most of the “big” names: Albéniz, Tárrega, Falla, Torroba, et al, and even a few of the most-played numbers, such as  Asturias, Lagrima, and La vida Breve. But to his credit, Saritepe makes interesting choices with two of those three “war-horses,” supplementing Asturias with percussive cajon and compas (handclaps) during the main repeated motif (I’m not sure a short cajon solo was necessary in the middle), and playing the more flamenco-style arrangement of La vida Breve favored by Paco de Lucía. All his other selections are outstanding, and include several that are far from common, such as Tárrega’s gorgeous Adelita, Llobet’s Mazurka por Federico Buifaletti, Torroba’s Sonata-Fantasia and Mompou’s Cancion No. 6. Saritepe has sequenced the disc beautifully, mixing the styles and tempos from track to track so that each selection feels fresh when it arrives and no single mood overstays its welcome. A lovely surprise.

Blair Jackson

Opus Klassiek 

Ozan Saritepe (1982), een voor mij onbekende naam tot ik van hem hoorde van Leo de Klerk van Bloomline Acoustics en Ozan mij vervolgens zijn eerste cd toestuurde met het verzoek om een recensie. Hij is van Turkse afkomst, begon (pas) op zijn vijftiende klassiek gitaar te studeren en is inmiddels uitgegroeid tot een musicus van portuur. Hij kwam naar Nederland, studeerde met accolades af aan de conservatoria van Rotterdam (bij Jorge Oraison) en Den Haag (bij Enno Voorhorst), studeerde ook nog in Koblenz (bij Aniello Desidirio) en zal, zoals zoveel uitstekende instrumentalisten, hebben ondervonden hoe moeilijk het is om een vooraanstaande plaats in het muziekleven te veroveren. Het komt hem wel toe, gemeten naar dit kleurrijke en flonkerende spel, waarin de schoonheid van zowel de muziek als het instrument in betoverende gestalten tot hun recht komen. Het zijn wat de titel aangeeft: sonidos de paisajes, klinkende landschappen. Enno Voorhorst (als groot gitarist voor onze lezers zeker geen onbekende) moet net als ik onder de indruk zijn geweest van Saritepe. Hij schreef de toelichting bij de cd en vatte daarin het spel van Saritepe treffend samen: De Spaanse warmte, de uitgestrekte natuur, het temperament en melancholie, de folklore uit alle landstreken, de Sonidos de Paisajes, klinken allemaal door in deze voortreffelijke debuut-cd’. Daar is (bijna…) geen woord Spaans bij.

Heel lang geleden, in de middeleeuwen en de renaissance waren het de virtuozen op de luit die van stad naar stad, van dorp naar dorp, van hof naar hof trokken. Vervolgens was het de beurt aan de gitaarvirtuozen die het publiekelijk durfden opnemen tegen net zo virtuoze violisten. In de twintigste eeuw waren het grote namen als Andrés Segovia en Julian Bream die model stonden voor het twintigste-eeuwse gitaarspel op het hoogste niveau. Virtuoos, zeker, maar ook evocatief en expressief, dramatisch of vooral lyrisch, maar altijd met de innerlijke rust van technisch volmaakt meesterschap. Dankbaar repertoire was er genoeg voorhanden, later nog eens stevig aangegroeid na zoektochten in archieven, bibliotheken en kloosters.

De gitaar was een ideaal ‘huisinstrument’ en bovendien gemakkelijk mee te nemen. Paganini kon er uitstekend mee overweg, maar ook Schubert en zelfs de romantische vernieuwer Berlioz. Ook minder voor de hand liggende componisten als Boulez, Poulenc, Tippett en Mahler stopten met liefde en kennis van zaken een heuse gitaarpartij in hun orkestpartituren. Maar bovenal, wie aan Spanje denkt, denkt onwillekeurig aan de gitaar (nou ja… of aan het stierenvechten natuurlijk). En ik denk niet dat iemand zich de folkloristische flamenco kan voorstellen zonder de gitaar (die dan tevens als slaginstrument dienst doet).

Toch is het merkwaardig dat Spanje wel het land is van de gitaar maar dat vooraanstaande Spaanse componisten het instrument lange tijd niet als een volwaardig instrument voor de concertzaal beschouwden. Dat had vooral te maken met het in de negentiende eeuw ingeburgerde idee dat de gitaar nu eenmaal een instrument was voor de lagere sociale klasse. Zoals gezegd, een typisch ‘huisinstrument’. De blinde Spaanse componist Joaquin Rodrigo (1901-1999) heeft met zijn speciaal voor de concertzaal geschreven gitaarconcerten op dit gebied ware pioniersarbeid verricht. Hij is misschien wel het meest bekend geworden door zijn ‘Concierto de Aranjuez’.

Wie denkt dat ‘Asturias’ van Albéniz voor de gitaar is geschreven heeft het mis: hoe ‘gitaresk’ het stuk ook moge klinken, het werd wel degelijk voor de piano gecomponeerd, zoals trouwens zijn gehele Suite Espagñol. Saritepe heeft het terug ‘vertaald’ naar de gitaar, in de traditie van een van zijn grote voorgangers, de gitarist en componist Francisco Tarrega 1852-1909), die veel stukken uit de Spaanse pianoliteratuur voor gitaar bewerkte en zijn grote ervaring als pianist zeker een creatief woordje heeft meegespeeld. Hij is op deze cd met vijf miniaturen vertegenwoordigd.

Aan de lovende woorden van Enno Voorhorst valt eigenlijk niet zoveel toe te voegen. Het spel van Ozan Saritepe is zo fris als dauw en vervuld van een muzikanteske vreugde die net zo aanstekelijk het oor van de luisteraar bereikt. Het is dit stralende discours dat ons – soms bijna improviserend – heel dicht bij het zonnige en warme, maar ook muzikaal folkloristische Spanje brengt. Het is muzikale verleidingskunst in optima forma. De prachtige opname (mooi laag ook!) werd gemaakt door Hayru Saka, de mastering nam Leo de Klerk voor zijn rekening. Een bijzonder geslaagde debuut-cd van deze in Rotterdam wonende gitarist!

Aart van der Wal

www.opusklassiek.nl

Klassieke Zaken 

Het is niet gemakkelijk om tegenwoordig met een verrassend programma voor een gitaar-cd te komen. De gitaar is nog steeds niet het instrument waar de grote componisten voor in de rij staan, en het goede negentiende- en twintigste-eeuwse repertoire is – inclusief bewerkingen – al vele malen opgenomen. Daarom is het bewonderenswaardig dat de van oorsprong Turkse gitarist Ozan Saritepe erin slaagt een cd-recital te brengen dat enorm aanspreekt en van het begin tot het einde boeit. Hij speelt voornamelijk bekend repertoire, zeker bij gitaristen en gitaarliefhebbers. Het compleet Spaanse programma vormt een imaginaire reis door de bakermat van de gitaar. Dat die reis als vanzelfsprekend begint met een bewerking van een stuk voor piano doet daar niets aan af. Een werk als Asturias van Albéniz (hier met prettig toegevoegde percussie) is inmiddels door de gehele gitaarwereld gekaapt. En dat die reis blijft aanspreken heeft alles te maken met het zorgvuldige en liefdevolle spel van Saritepe, die het vak leerde van onder anderen Jorge Oraison en Enno Voorhorst. Het binnen de Spaanse beperking gevarieerde programma plaatst de gitaarklassiekers in een mooie nationale context. Een heerlijk Spaans gitaardocument.

Paul Janssen (1-2017)

www.klassiekezaken.nl